prep.ge

დიდოსტატის მარჯვენა — თავი VI — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

კონსტანტინე გამსახურდია · თავი VI

ნაწილები
  1. შესავალი
  2. თავი I
  3. თავი II
  4. თავი III
  5. თავი IV
  6. თავი V
  7. თავი VI
  8. თავი VII
  9. თავი VIII
  10. თავი IX
  11. თავი X
  12. თავი XI
  13. თავი XII
  14. თავი XIII
  15. თავი XIV
  16. თავი XV
  17. თავი XVI
  18. თავი XVII
  19. თავი XVIII
  20. თავი XIX
  21. თავი XX
  22. თავი XXI
  23. თავი XXII
  24. თავი XXIII
  25. თავი XXIV
  26. თავი XXV
  27. თავი XXVI
  28. თავი XXVII
  29. თავი XXVIII
  30. თავი XXIX
  31. თავი XXX
  32. თავი XXXI
  33. თავი XXXII
  34. თავი XXXIII
  35. თავი XXXIV
  36. თავი XXXV
  37. თავი XXXVI
  38. თავი XXXVII
  39. თავი XXXVIII
  40. თავი XXXIX
  41. თავი XL
  42. თავი XLI
  43. თავი XLII
  44. თავი XLIII
  45. თავი XLIV
  46. თავი XLV
  47. თავი XLVI
  48. თავი XLVII
  49. თავი XLVIII
  50. თავი XLIX
  51. თავი L
  52. თავი LI
  53. თავი LII
  54. თავი LIII
  55. თავი LIV
  56. თავი LV
  57. თავი LVI
  58. თავი LVII
  59. თავი LVIII
  60. თავი LIX
  61. თავი LX
  62. თავი LXI

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი VI

– VI –

როგორც კი მელქისედეკი დარბაზში შევიდა, უსიამოვნოდ შეიშმუშნა. მაგიდას გარს შემოსხდომოდნენ მეფე გიორგი, სპასალარი ზვიადი და ფარსმან სპარსი.

დარბაზის შუაგულში მიწვეულ კათალიკოსს უსიამო სუნი ეცა. ეს არ იყო ძველი, ცხიმის სუნი, არამედ რაღაც უცნაური, მძიმე სუნი.

„ალბათ ამ წარმართს ასდისო“, გაიფიქრა მელქისედეკმა და დამხვედრებს მიესალმა.

სამივე ფეხზე წამოდგა. სპასალარმა სკამი მიუდგა, მეფემ კი დაჯდომა სთხოვა. ყველა დასხდა, მხოლოდ ფარსმან სპარსი დარჩა ფეხზე და ელოდა, როდის უბრძანებდა კათალიკოსი დაჯდომას.

მელქისედეკი მაგიდას დააჩერდა და თვალი მოჰკრა ამინაშატის ხატსა და ძელიცხოველის ჯვარს.

გიორგიმ მოიკითხა კათალიკოსი, მადლობა მოისმინა მისგან, შემდეგ კი უთხრა:

„შენ გიბრძანებია, უნეტარესო, აღდგომის შემდეგ მამამზის საერისთავოში მივალო. ეს ხატი (თვალით აჩვენა ამინაშატის ხატი) მამამზეს მიართვი ჩემგან, ხოლო ძელიცხოველის ჯვარი – ჭიაბერს“.

მელქისედეკმა შენიშნა, რომ ჯვარი ლუსკუმიდან იყო ამოღებული.

„ჩემი სახელით უბრძანე, რომ შენს თვალწინ ეამბორონ ორივენი ჩემგან ნაჩუქარ ხატსა და ჯვარს. კოლონკელიძესთან ყოველგვარი კავშირი გაწყვიტონ. კოლონკელიძეს ჩვენ მივხედავთ (ეს თქვა და სპასალარს გადახედა).

უბრძანე, ქრისტეს სჯულს დაუბრუნდნენ. მამამზემ თავისი ქალი, კატაი, ტაოელ აზნაურს ტარიჭისძეს მიათხოვოს და არა ტოხაისძეს, იმ მელაძუა სახლთუხუცესს. ჭიაბერმა არ გაბედოს კოლონკელიძის ქალის, შორენას, შერთვა (ეს თქვა და მეფემ მუშტი დაარტყა მაგიდაზე), თორემ ერთი თვის შემდეგ ქორსატეველას ციხეს ჩემი ლაშქრით შემოვეწყობი. ჭიაბერსა და მამამზეს თავები არ შერჩებათ მხრებზე“.

მეფე გიორგიმ ეს მტკიცედ, მშვიდად თქვა და მზერით ამცნო კათალიკოსს, რომ თუ ასე არ მოხდებოდა, მისი ლოცვა-კურთხევა განდგომილებს ვერაფერს უშველიდა.

კათალიკოსს ეზოსმოძღვრის ნათქვამი გაახსენდა, რომ მამამზის წასვლის შემდეგაც აპირებდნენ ჯარის გაგზავნას ქორსატეველას ციხეში. მეფის ნათქვამი რომ მოისმინა, გაუხარდა, რადგან იფიქრა, რომ გიორგიმ მისი რჩევები გაითვალისწინა. მელქისედეკი ავადმყოფობას მოეცვა, მაგრამ სისხლისღვრის თავიდან ასაცილებლად საერისთავოში წასვლას ამჯობინებდა.

მელქისედეკმა თავი ასწია და კმაყოფილი სახით, სიტყვის თქმამდე, თანხმობა ამცნო გიორგის. ზვიად სპასალარი წარბშეყრილი და მოღუშული იჯდა. ფარსმან სპარსი კვლავ ფეხზე იდგა, დაღლილობას, სამწუხაროდ, დაეღრიჯა მისი დამჭკნარი და მელოტი სახე.

ტექსტის წყარო: კონსტანტინე გამსახურდია