prep.ge

დიდოსტატის მარჯვენა — თავი IV — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

კონსტანტინე გამსახურდია · თავი IV

ნაწილები
  1. შესავალი
  2. თავი I
  3. თავი II
  4. თავი III
  5. თავი IV
  6. თავი V
  7. თავი VI
  8. თავი VII
  9. თავი VIII
  10. თავი IX
  11. თავი X
  12. თავი XI
  13. თავი XII
  14. თავი XIII
  15. თავი XIV
  16. თავი XV
  17. თავი XVI
  18. თავი XVII
  19. თავი XVIII
  20. თავი XIX
  21. თავი XX
  22. თავი XXI
  23. თავი XXII
  24. თავი XXIII
  25. თავი XXIV
  26. თავი XXV
  27. თავი XXVI
  28. თავი XXVII
  29. თავი XXVIII
  30. თავი XXIX
  31. თავი XXX
  32. თავი XXXI
  33. თავი XXXII
  34. თავი XXXIII
  35. თავი XXXIV
  36. თავი XXXV
  37. თავი XXXVI
  38. თავი XXXVII
  39. თავი XXXVIII
  40. თავი XXXIX
  41. თავი XL
  42. თავი XLI
  43. თავი XLII
  44. თავი XLIII
  45. თავი XLIV
  46. თავი XLV
  47. თავი XLVI
  48. თავი XLVII
  49. თავი XLVIII
  50. თავი XLIX
  51. თავი L
  52. თავი LI
  53. თავი LII
  54. თავი LIII
  55. თავი LIV
  56. თავი LV
  57. თავი LVI
  58. თავი LVII
  59. თავი LVIII
  60. თავი LIX
  61. თავი LX
  62. თავი LXI

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი IV

– IV –

აპრილის ბოლოს მეფე გიორგიმ მსახურთუხუცესი გაუგზავნა კათალიკოს მელქისედეკს და სთხოვა, რომ შაბათ საღამოს, მწუხრის ლოცვის შემდეგ, მასთან მისულიყო.

კათალიკოსი გაოცდა, როცა მსახურთუხუცესი დარბაზის შუაგულში თავდახრილი დაინახა. აქამდე ახალგაზრდა მეფე თავად მიდიოდა მელქისედეკთან.

კათალიკოსი გულში ნაწყენი იყო მეფეზე, მაგრამ ამ ამბავს ვერავის უმხელდა. ის წუწუნებდა, რადგან გიორგი ბაგრატ კურაპალატის მსგავსად გულმოდგინედ არ ეკიდებოდა სარწმუნოებისა და ზნეობის საკითხებს.

ადამიანების საერთო სენია: მიცვალებულებს ხანდახან იმიტომ აქებენ, რომ ცოცხლებს ჩრდილი მიაყენონ.

მელქისედეკი გულმოდგინედ აქებდა ბაგრატ კურაპალატს. ამბობდა, რომ ბაგრატი ძალიან ღვთისმოსავი იყო, ამიტომაც უფალმა შეხედა მას და კავკასია ჯიქეთიდან გურგანის ზღვამდე დააპყრობინა.

კათალიკოსი გიორგის ფარულად საყვედურობდა ცხრატბის მცირე ერისთავებისთვის თავის მოკვეთის გამოც. მელქისედეკს სჯეროდა, ისევე როგორც ქართველ ხალხს ოდესღაც, რომ სტუმარი ღვთისაა. ამბობდა, ქრისტიანმა მეფემ სტუმარი როგორ გაწირაო. ბაგრატ კურაპალატი ასეთ რამეს არ იკადრებდაო.

ცხადია, მელქისედეკს ვერ წარმოედგინა, რომ ჟამთააღმწერელი ასეთ რამეს დაწერდა: „ბაგრატ კურაპალატმა კლარჯეთის ხელმწიფეები სუმბატი და გურგენი, ბაგრატ არტანუჯელის შვილები, თავისი მამის დისწულები, დარბაზში მიიწვია ფანასკერტის ციხეში. დარბაზობის ნაცვლად, ის მათ შეიპყრობს და მათ ქვეყნებსა და ციხეებს წაართმევს, ხოლო თავად მათ თმოგვის ციხეში დააპატიმრებს.“ (ამ ციხეში სტუმრები ბოლოს გარდაიცვალნენ).

კათალიკოს მელქისედეკს კარგი მეხსიერება ჰქონდა, მაგრამ რასაც მიცვალებულს აპატიებენ ხოლმე, იმას ცოცხალს თანამედროვეები არასდროს აპატიებენ.

ეს ამბავი ახსოვდა მელქისედეკს. სწორედ ამიტომ აფორიაქდა იგი, როცა სადარბაზოდ მოსული მამამზე ერისთავი მოულოდნელად საპატიო ტყვეობაში აღმოჩნდა.

ექვსი თვის განმავლობაში ახალგაზრდა მეფესა და მოხუც კათალიკოსს შორის მუდმივი და ფარული ბრძოლა იყო.

როდესაც მეფემ ჯავშნების წრთობა და საომარი მზადება დაიწყო, მელქისედეკი ღამეებს ლოცვაში ათევდა.

ზვიად სპასალარი თავგამოდებით მოითხოვდა მამამზისთვის თავის მოკვეთას, ან თვალების დაწვას. ის ამბობდა, რომ ეს კიდევ ცოტაა, ზვიადს თავად უნდა წაეყვანა ჯარი, როგორც კი ზვავების საფრთხე გაივლიდა, ჭიაბერის, ტოხაისძისა და კოლონკელიძის თავები ძელებზე წამოეცვა, ქორსატეველას და კვეტარის ციხეები კი საძირკვლიანად დაენგრია.

კათალიკოსი გიორგის არწმუნებდა:

„უფლისგან არ არის ნაბრძანები მახვილის აღება. საჭიროა სახარებითა და პატიოსანი ჯვრით ვუჩვენოთ ჭეშმარიტი გზა განდგომილებს, რადგან ძელიცხოველის პატიოსანი ჯვარი საუკუნო სიცოცხლისკენ მიმყვანებელია და მისმა ძალამ უნდა გაანათოს მათი ბნელი გულები.“

გიორგი დიდად არ ენდობოდა ძელიცხოველის ჯვარს, მაგრამ კათალიკოსის რჩევისკენ უფრო იხრებოდა, რადგან ჭიაბერთან ომით ბიზანტიასთან ურთიერთობის გაფუჭებას ერიდებოდა. გარდა ამისა, მამამზის დიდი დამსახურება სამეფო ტახტის წინაშე, მისი თავგანწირული ბრძოლა დათვთან და ბოლოს მამამზის მშვენიერი გარეგნობა – ყოველივე ეს ერთად დაერთო და სტუმარმა მთებში ცოცხლად გაასწრო.

ზვიად სპასალარი მართლაც მორწმუნე იყო, მაგრამ ჯვრის ძალით დამარცხებული მტერი არსად ენახა ჯერ. ამიტომაც დაჟინებით ურჩევდა მეფეს: სანამ მამამზეს, ჭიაბერს და კოლონკელიძეს თავები მხრებზე ასხიათ, მშვიდობა არ დამყარდებაო. ტოხაისძეს კი კოჭის ძარღვები დავაჭრათ და ეს ეყოფაო სახლთუხუცესს.

იმ შაბათს კათალიკოსმა განზრახ გააგრძელა მწუხრის ლოცვა. მოსაბოდიშებელი მზად ჰქონდა: ბევრი აღაპი დაგვიგროვდა და მწუხრის შემდეგ გვიან მისვლას მოვერიდეო.

– V –

ტექსტის წყარო: კონსტანტინე გამსახურდია