prep.ge

დიდოსტატის მარჯვენა — თავი LII — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

კონსტანტინე გამსახურდია · თავი LII

ნაწილები
  1. შესავალი
  2. თავი I
  3. თავი II
  4. თავი III
  5. თავი IV
  6. თავი V
  7. თავი VI
  8. თავი VII
  9. თავი VIII
  10. თავი IX
  11. თავი X
  12. თავი XI
  13. თავი XII
  14. თავი XIII
  15. თავი XIV
  16. თავი XV
  17. თავი XVI
  18. თავი XVII
  19. თავი XVIII
  20. თავი XIX
  21. თავი XX
  22. თავი XXI
  23. თავი XXII
  24. თავი XXIII
  25. თავი XXIV
  26. თავი XXV
  27. თავი XXVI
  28. თავი XXVII
  29. თავი XXVIII
  30. თავი XXIX
  31. თავი XXX
  32. თავი XXXI
  33. თავი XXXII
  34. თავი XXXIII
  35. თავი XXXIV
  36. თავი XXXV
  37. თავი XXXVI
  38. თავი XXXVII
  39. თავი XXXVIII
  40. თავი XXXIX
  41. თავი XL
  42. თავი XLI
  43. თავი XLII
  44. თავი XLIII
  45. თავი XLIV
  46. თავი XLV
  47. თავი XLVI
  48. თავი XLVII
  49. თავი XLVIII
  50. თავი XLIX
  51. თავი L
  52. თავი LI
  53. თავი LII
  54. თავი LIII
  55. თავი LIV
  56. თავი LV
  57. თავი LVI
  58. თავი LVII
  59. თავი LVIII
  60. თავი LIX
  61. თავი LX
  62. თავი LXI

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი LII

მელქისედეკი სიხარულისგან აღფრთოვანდა, რადგან მის მიერ ჩამოყვანილ ბიზანტიელ სტუმრებს სვეტიცხოველი უკვე დასრულებული დაახვედრეს. მგზავრობისგან დაღლილი და ავადმყოფი ძლივს ჩამოიყვანეს ბერებმა ცხენიდან. იმავე საღამოს ტაძრის ეზოში გამოჩნდა.

ლოცავდა მშენებლებსა და ქვისმთლელებს, მაგრამ ძალიან დამწუხრდა, როცა აცნობეს: მძიმედ დაჭრილი ხუროთმოძღვარი ფეხზე ვეღარ დგება, ამიტომაც ვერ დახვდაო მის უწმინდესობას.

მან ჩამოიტანა უამრავი შესაწირავი, რომელიც კლარჯეთის, სამცხის და ჯავახეთის მორწმუნეებმა, აზნაურებმა და უბრალო ხალხმა შესწირეს.

მან ტაძარი ოქროთი და ვერცხლით დაამშვენა და მოკაზმა. თავად შეჭედა „სვეტიცხოველი“, კანკელები და საკურთხევლის კარები. დაასვენა ძვირფასი თვლებით შემკული ხატი, რომელიც ბასილი კეისარმა გამოგზავნა. თავად ამოიღო ორმოცდახუთი ოქროთი და ვერცხლით შემკული, თვლებითა და მარგალიტებით მოოჭვილი, ოქროს ფურცლებზე დაწერილი ხატი.

დიდი ამბით ჩამოასვენეს ნოკორნადან ჯაჭვით დაბმული წმინდა გიორგის ოქროს ხატი, რომელიც უცნობ ქართველ ოსტატს შესანიშნავად ჰქონდა გამოკვეთილი (ურჩხულის ქერცლი და სამფარეშოს ჯაჭვის თვლები საოცარი ხელოვნებით იყო ზედ გამოყვანილი).

მოატანინა საყდრის მოსართავები, მრავალგვარი საკითხავი წიგნები, მატიანეები, საკმევლები, ოქროთი, ვერცხლითა და ძვირფასი თვლებით სრულად დამშვენებული საკელაპტრეები.

დაჰკიდა დიდი ოქსინონები და სკარამანგები, რომლებიც კეისარმა უბოძა. სხვა, უფრო ლამაზი სკარამანგები, გარშემო შემოსილი, გარდაცვლილი ბაგრატ კურაპალატის მიერ იყო ნაჩუქარი.

სვეტიცხოველს შესწირა სოფლები, რომლებიც „თავისი ძმების განძით ჰქონდა ნაყიდი“ კლარჯეთში, ჯავახეთში, ტაოში და ქვემო ქართლში.

(მათ გამოც მიუვალობის სიმტკიცე ჰქონდა ნაბოძები თავისი გამზრდელის, ბაგრატ კურაპალატის მიერ).

ბოლოს, თავად დაწერა სიგელი. ტაძრის მთელი ქონება დაწვრილებით აღწერა და გაუგონარი სიმკაცრით დაწყევლა ყველა, „ვინც რამეს დააკლებს ან შეცვლის“.

ტექსტის წყარო: კონსტანტინე გამსახურდია