prep.ge

დიდოსტატის მარჯვენა — თავი LIII — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

კონსტანტინე გამსახურდია · თავი LIII

ნაწილები
  1. შესავალი
  2. თავი I
  3. თავი II
  4. თავი III
  5. თავი IV
  6. თავი V
  7. თავი VI
  8. თავი VII
  9. თავი VIII
  10. თავი IX
  11. თავი X
  12. თავი XI
  13. თავი XII
  14. თავი XIII
  15. თავი XIV
  16. თავი XV
  17. თავი XVI
  18. თავი XVII
  19. თავი XVIII
  20. თავი XIX
  21. თავი XX
  22. თავი XXI
  23. თავი XXII
  24. თავი XXIII
  25. თავი XXIV
  26. თავი XXV
  27. თავი XXVI
  28. თავი XXVII
  29. თავი XXVIII
  30. თავი XXIX
  31. თავი XXX
  32. თავი XXXI
  33. თავი XXXII
  34. თავი XXXIII
  35. თავი XXXIV
  36. თავი XXXV
  37. თავი XXXVI
  38. თავი XXXVII
  39. თავი XXXVIII
  40. თავი XXXIX
  41. თავი XL
  42. თავი XLI
  43. თავი XLII
  44. თავი XLIII
  45. თავი XLIV
  46. თავი XLV
  47. თავი XLVI
  48. თავი XLVII
  49. თავი XLVIII
  50. თავი XLIX
  51. თავი L
  52. თავი LI
  53. თავი LII
  54. თავი LIII
  55. თავი LIV
  56. თავი LV
  57. თავი LVI
  58. თავი LVII
  59. თავი LVIII
  60. თავი LIX
  61. თავი LX
  62. თავი LXI

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი LIII

– LIII –

ტაძრის კურთხევის დღეს ხალხი ნიკოფსიასა და დარუბანდს შორის გადაშლილი საერისთავოებიდან დაიძრა. არც ტაძარში, არც მის ეზოში და არც მცხეთაში ეტეოდნენ სტუმრები.

კათალიკოსი მელქისედეკი წირავდა, მასთან ერთად თორმეტი თანამწირველი ეპისკოპოსიც ქართულად და ბერძნულად.

გიორგის ბერძნული ლაპარაკიც არ მოსწონდა, ამიტომაც დაღვრემილი უსმენდა ბიზანტიელ არქიელებს. ისინი დიდი ემოციით ლაპარაკობდნენ და მღეროდნენ ამ მშვენიერ ენაზე.

წირვის შემდეგ კანკელის წინ დადგა მგლისებრი თვალებიანი, პატარა მოხუცი. თავიდან თითქოს ოდნავ უხალისოდ ლაპარაკობდა, სიტყვები თავდაპირველად ნაცარში გახვეული ნაკვერჩხალივით ღვივდებოდა.

მელქისედეკი ათასჯერ გაგონილ ბიბლიურ მითებს უტრიალებდა, მაგრამ ისე კარგად ყვებოდა ამ ყველაფერს, რომ დიდი და პატარა გატრუნული უსმენდა.

მისი ყოველი სიტყვა სპილენძივით მტკიცე იყო, და ზუსტად ისე, როგორც თრიაქი შეუმჩნევლად მოედება ხოლმე გულს, ძარღვებში სისხლს ააჩქარებს, ოცნება აზვირთდება, ქვიშის კიბეს მიადგამს ცას, ასე დაეუფლა იგი სპილენძივით მტკიცესა და თრიაქივით დამათრობელს, სალმასურის ჯაჭვივით ელვარე ქართულ სიტყვას და შეაჯიბრა იგი ასევე მშვენიერსა და ასევე ვაჟკაცურ ბერძნულს.

მელქისედეკის აზრები როდი ხიბლავდა გიორგის, არამედ მისი უცნაური რიტორიკა, ამიტომაც პირველად თავის სიცოცხლეში უდიდესი სიყვარულით უსმენდა კათალიკოსს.

თავის ქადაგებაში მელქისედეკმა ორი რამ განსაკუთრებით აღნიშნა. „წმინდათა სწორი დედოფალი მარიამი“, ამ ტაძრის დიდი მოამაგე, ავად გახდაო იერუსალიმში გამგზავრების წინა კვირას.

ახლა არსაკიძის საფრთხის ხსენება დააპირა, მაგრამ მოერიდა დედოფლის გვერდით მის მოხსენიებას, ერთბაშად ისევ ბიბლიურ მითებს მიუბრუნდა, ებრაელთა ეგვიპტიდან გამოყვანას შეეხო, ყოველი ერი თავის ქვეყანაში უნდა ცხოვრობდეს, ყოველი ხალხი თავისუფალი უნდა იყოსო, როგორც ღმერთი.

დიდი ტაქტით მიუბრუნდა ანტიოქიის პატრიარქთან ურთიერთობას, აქ სარკინოზებს გადასწვდა, გზები მოგვიჭრესო მაგ წყეულებმა. არსებითად უხაროდა კიდევაც გულში, რომ სწორედ ამის გამოც დაკარგა ანტიოქიის პატრიარქმა ის ათასი ოქროს დინარი, ხარკად შეწერილი ათასი ქართული სოფლისთვის.

არ უხსენებია ისიც, როცა გზა გაიხსნა, გიორგი მეფის ხმალმა რომ გადაჭრა გზა.

ამ ადგილას უფრო გულმოდგინედ მიუგდო გიორგი მეფემ ორატორს ყური, რადგან მელქისედეკი 1021 წლის ზავს შეეხო. ქვეყანამ იცოდა: სწორედ გიორგის ხმალმა გაჰკვეთა ის საბელი, რომლითაც ბიზანტიის ეკლესია ბოჭავდა ქართულს.

ბოლოს იგი მოიგონა, ვისი ხსენებაც გულით უნდოდა პირველად.

„წყეულმა ოვსებმა“. მძიმედ დაგვიჭრესო სვეტიცხოვლის ამგები, დიდოსტატი არსაკიძე, კიდევ ერთხელ შეაჩვენა რატომღაც ოვსები, „უსაჩინოესი ერისთავის, გირშელის მკვლელნი“.

როგორც კი ქადაგება დაასრულა, საკაცით შემოაყვანინა კონსტანტინე არსაკიძე.

ოსტატმა თვალი მოავლო ოქროთი, ვერცხლითა და ძვირფასი თვლებით მორთულ ტაძარს, ცრემლი მოადგა, მაგრამ დაიმორჩილა მღელვარება, ჩუმად, სრულიად ჩუმად წაიბუტბუტა:

„იქმენინ ნათელი!“

კათალიკოსმა თვალი დაადგა ცვილივით გაყვითლებულ სახეს, მიუახლოვდა, შუბლზე აკოცა, მერე გაბრუნდა, გვერდით ჩაუარა, როგორც კეისრის მიერ ნაჩუქარ ღვთისმშობელს, ისე უამრავ წმინდანის ხატს, პირდაპირ მივიდა უცნობი ქართველი ოქრომქანდაკებლის მიერ შესრულებულ წმინდა გიორგის ხატთან.

ორივე ხელი მოსჭიდა, ადგილიდან დასძრა და შეჰღაღადა:

განკურნეო დიდოსტატი არსაკიძე.

მერე მთელმა ერმა, ტაძრის შიგნით და ტაძრის ეზოში შესძახა ღვთაებას:

„განკურნე დიდოსტატი!“

შორენა და გურანდუხტი ერისთავთა ქალებთან იდგნენ, როცა კოლონკელიძის ასულმა არსაკიძის დაღლილ სახეს თვალი ჰკიდა და ტაძარმა იგრიალა „განკურნეო“, მას ხმა ჩაუწყდა ყელის არეში, დაიჩოქა, ლოცულობდა თავისი ბავშვობის მეგობრის განკურნებისთვის, ქალბატონების ფარჩის კაბებს ამოფარებული ტიროდა, ევედრებოდა წმინდანს.

გურანდუხტმა უკმაყოფილოდ აზიდა წარბები, შორენას ქვითინი რომ შემოესმა, აცახცახდა.

ვაითუ მეფის ყურამდე მიიტანონო ეს ამბავი! რადგან მეფე გიორგიმ პირადად აცნობა მას, როგორც კი დედოფალი იერუსალიმში გაემგზავრება, მეორე დღესვე შევირთავო შორენას.

სწორედ ამიტომაც ღელავდა: „ვიღაც უბრალო მშენებლის, ისიც ლაზის“ განკურნებისთვის რატომ აწუხებსო მომავალი დედოფალი წმინდა გიორგის?

მთავარი დეტალები

რთული სიტყვები

ცას ეწია სიხარულისაგან
ძალიან გაუხარდა, სიხარულისგან აღფრთოვანდა
მოთავებული დაახვედრეს
დასრულებული დაახვედრეს
ნამგზავრი, ნაავადმყოფარი
მგზავრობისგან დაღლილი და ავადმყოფი
კალატოზებსა და კირითხუროებს
მშენებლებსა და ქვისმთლელებს
შეჭედა თავათ
თავად დაამშვენა ლითონით, მოჭედა
მოოჭვილნი
შემკული, მორთული (თვლებით, მარგალიტებით)
ქერეჭი
ქერცლი
სამფარეშოსანი
ფარის მსგავსი, ფარიანი
საკელაპტრენი
სანათები, სასანთლეები
ოქსინონი, სკარამანგნი
ძვირფასი სამოსი, მოსასხამი
იგავმიუწვდენელი
საოცარი, აღუწერელი
თრიაქი
ოპიუმი, ნარკოტიკული ნივთიერება

ტექსტის წყარო: კონსტანტინე გამსახურდია