prep.ge

დიდოსტატის მარჯვენა — თავი XV — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

კონსტანტინე გამსახურდია · თავი XV

ნაწილები
  1. შესავალი
  2. თავი I
  3. თავი II
  4. თავი III
  5. თავი IV
  6. თავი V
  7. თავი VI
  8. თავი VII
  9. თავი VIII
  10. თავი IX
  11. თავი X
  12. თავი XI
  13. თავი XII
  14. თავი XIII
  15. თავი XIV
  16. თავი XV
  17. თავი XVI
  18. თავი XVII
  19. თავი XVIII
  20. თავი XIX
  21. თავი XX
  22. თავი XXI
  23. თავი XXII
  24. თავი XXIII
  25. თავი XXIV
  26. თავი XXV
  27. თავი XXVI
  28. თავი XXVII
  29. თავი XXVIII
  30. თავი XXIX
  31. თავი XXX
  32. თავი XXXI
  33. თავი XXXII
  34. თავი XXXIII
  35. თავი XXXIV
  36. თავი XXXV
  37. თავი XXXVI
  38. თავი XXXVII
  39. თავი XXXVIII
  40. თავი XXXIX
  41. თავი XL
  42. თავი XLI
  43. თავი XLII
  44. თავი XLIII
  45. თავი XLIV
  46. თავი XLV
  47. თავი XLVI
  48. თავი XLVII
  49. თავი XLVIII
  50. თავი XLIX
  51. თავი L
  52. თავი LI
  53. თავი LII
  54. თავი LIII
  55. თავი LIV
  56. თავი LV
  57. თავი LVI
  58. თავი LVII
  59. თავი LVIII
  60. თავი LIX
  61. თავი LX
  62. თავი LXI

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი XV

სექტემბრის მთვარიან ღამეს მუხნარისის საბრძოლო გოდოლიდან გუშაგმა შენიშნა: ვიღაც მხედარი დაუზოგავად მოაჭენებდა ცხენს მცხეთისკენ.

ჩარდახზე შედგა, ნელა დაუსტვინა.

სამი შუბოსნის სილუეტი გამოვიდა ციხის კარიდან და მხედარს შეეგება.

ფრუტუნებდა გაბრაზებული, ჯავშნიანი ცხენი.

ციხისთავი მოიკითხა უცნობმა. როცა იგი ციხისთავის საცხოვრებელში შეიყვანეს შუბოსნებმა, თავად გაოცდნენ: ბერის ტანსაცმელი ეცვა მხედარს, სრულიად გათელილი ბირკაში (უხეში ქსოვილი), ბირკა ქუდზეც ჰქონდა ბერს, ბირკას თმა-წვერი ჰქონდა დაფარული. ტყის კაცს ჰგავდა იგი.

ციხისთავი როგორც კი შემოვიდა, უცნობმა მასთან მარტო საუბარი მოისურვა.

როცა ციხისთავმა ციხის მცველი ჯარები გაუშვა, უცნობმა წილამურებიანი ფაფახი მოიხადა, მუზარადმა იელვა მის თავზე. მუზარადი მოიხსნა, შუბლიდან ოფლი მოიწმინდა. როგორც კი ჩოხა გაიხსნა, ბერს ჯავშანი გამოუჩნდა.

ციხისთავიც განცვიფრდა, ჯერ არსად ენახა ჯავშნიანი ბერი.

ხმალს დაეყრდნო უცნობი და სთხოვა: ამაღამვე შემიშვითო ქალაქში, დაუყოვნებლივ უნდა წარვუდგეო სპასალარს, ზვიადს.

ზვიადი გვიან დაბრუნებულიყო უფლისციხიდან. მაინც გააღვიძეს ნამგზავრი, რადგან ჯავშნიანი ბერი უარს ამბობდა მის გარეშე სხვა ვინმესთვის ემცნო სათქმელი და საუწყებელი.

წინ დაისვა სპასალარმა თავისი წარგზავნილი, ცხრაკარის მონასტრის მამა სერაპიონი და მოისმინა შემდეგი:

თალაგვა კოლონკელიძეს კვლავ შემოეყვანა დიდოთა და ღილღვთა ლაშქარი ფხოვში. ხატები და ჯვრები კვლავ დაუნგრევია, ეკლესიები დაუწვავს, ბერები და მღვდლები სამრეკლოებზე თოკით დაუკიდია, ზოგიც კლდეებიდან გადაუყრია.

ცხრაკარის ტაძრისთვის ცეცხლი შემოუგზავნია ღამე. ევდემონი თოკით გადასულა კლდიდან, შემდეგ ღამღამობით ტყე-ტყე უვლია.

ხერკში ჯავშნიანი ცხენი უთხოვებიათ და მაცნედ წამოსულა მცხეთაში. დიდი ჯარით აპირებდა კოლონკელიძე არაგვის ხეობაში გადმოსვლას.

ეს ვეღარ თქვა ჯაშუშმა. მამამზე ერისთავი რას აპირებდა? მხოლოდ ერთი საყურადღებო ამბავი ამცნო: ტოხაისძეს დაუნიშნავსო კატაი, მამამზე ერისთავის ქალი.

ამ წელს კვეტარის ერისთავს ორჯერ უფრო ძლიერი ლაშქარი ჰყავსო, ამბობდა სერაპიონი.

გიორგი უფლისციხეში იყო ტაძრის მსახურებთან ერთად წასული, ამიტომაც მეორე დღესვე უფლისციხეს წავიდა ზვიადი.

მაშინვე მოიხმო მეფემ დარბაზის წევრები თავის წინაშე.

* * * * * * *

სწრაფი მაცნეები გაგზავნეს საერისთავოებში, გაგზავნეს ჯარისკაცების გამოძახების წერილები. ლაშქრის მზადყოფნისა და შეკრების თარიღად ცხრა ოქტომბერი დათქვეს.

შუაღამემდე გაგრძელდა თათბირი, გვიან დაიშალნენ დარბაზის წევრები.

გადაწყდა: ზვიად სპასალარი დაუყოვნებლივ წასულიყო დიდი ლაშქრით ფხოვს; ექვსი დღის შემდეგ მეფე გაუძღვებოდა სამეფო ჯარებს.

ზვიად სპასალარს უბრძანეს: მარბიელი (სწრაფი, მოძრავი რაზმი) წინ გაეშვა, იგი ჩრდილოეთიდან გადაუვლიდა კვეტარს, ფხოველთა მთებზე ხეობების ყელებს ჩაკეტავდა, თორღვას ციხემდე ივლიდა ასე.

ისიც დააბარეს: სისხლის ღვრას მორიდებოდა შეძლებისამებრ. ციხისთავებისა და ხევისთავებისათვის მძევლები გამოერთმია, მარბიელ ლაშქარსაც არ აეღო ნადავლი ჯავშნის გარდა, შეპყრობილ ბერებსა და მღვდლებს თავისუფლება მოეთხოვნა; ზვიადის ლაშქარი უკან მიჰყვებოდა მარბიელს და კვეტარას მანამდე არ შემოარტყამდა ალყას, სანამ მეფე არ მიადგებოდა ციხეს, რადგან იცოდა გიორგიმ: ზვიადი გულმძვინვარე იყო, ლაშქარს შეაწყვეტინებდა მიუვალი სიმაგრის აღებას.

მეფემ კარგად იცოდა: თუ კოლონკელიძეს როგორმე ვერ გამოიყვანდნენ ციხიდან, იგი ჩაიკეტებოდა, ზამთარი კარზე იყო მომდგარი და უსურსათოდ დარჩენილი ლაშქარი გაზაფხულამდე ვერ გაუძლებდა ციხის ალყას.

ზვიად სპასალარს გაუხარდა, მისი წინასწარმეტყველება რომ აუხდა როგორც გიორგის, ისე მელქისედეკს. სჯეროდათ: არ გასწორდებაო ძაღლის კუდი, არც კირჩხიბი იწყებსო სწორად სვლას.

ზვიადის პირველადი გეგმა ასეთი იყო: ფხოვში შესვლისთანავე დაენგრია რამდენიმე ციხე, რამდენიმე სოფელი დაეწვა, ხევისბერები გაენადგურებინა. ამის შემდეგ დაშინებული მოსახლეობა დაუყოვნებლივ მისცემდა მძევლებს.

თუ კოლონკელიძე შემოეგებებოდა, რომელიმე ხეობაში მოიმწყვდევდა ერისთავს ზვიადი, ამოჟუჟავდა მის ლაშქარს.

გიორგი მეფემ, სამმა ერისთავმა და მელქისედეკმა არ მიიღეს ზვიადის გეგმა, არ ივარგებსო საქმის გამწვავება, გაბრაზებული მოსახლეობა უფრო გულმოდგინედ ამოუდგებაო კოლონკელიძეს მხარში.

* * * * * * *

ცხრა ოქტომბერს უფლისციხეში შეიკრიბა სამეფო ჯარი, ტაოს ლაშქარი, კლარჯეთის ჯარები, მცხეთისა და ქვემო ქართლის ჯარები. მეფემ მოიტანა გორგასლის დროშა, რომელსაც წარმატებით იყენებდნენ ბრძოლებში, და გადასცა ზვიად სპასალარს. მან შეამოწმა ჯარისკაცების საბრძოლო მზადყოფნა და მათი ცხენების კარგად მომზადება.

მეორე დილით, გათენებამდე, ლაშქარი უფლისციხიდან გავიდა. მცხეთიდან არაგვის ხეობას აჰყვნენ გუდამაყრისკენ.

ზვიადმა ქორსატეველას ციხე მარცხენა მხარეს დატოვა. ლარგვისის ციხესთან ლაშქარი შუაზე გაყო. ჩრდილოეთისკენ გაგზავნილ რაზმს, რომელიც მტრის ტერიტორიის დასარბევად მიდიოდა, კახაი უსარდლა, რომელიც სამცხის ჯარების მეთაური იყო.

კახაი ცროლის მთიდან მარჯვენა მხარეს მიჰყვებოდა. ის ფხოვის მთების გადასასვლელებს ხელში ჩაიგდებდა. ამ დროს ზვიადი და მისი ლაშქარი ოჩანის ციხისთვის უნდა შემოევლოთ.

თუ ოჩანის ციხის მეთაური მძევლებს მისცემდა, ზვიადი კახას ჯარს დაეწეოდა. ამის შემდეგ ორივე ლაშქარი ერთად ივლიდა თორღვაის ციხემდე და ფხოვს დიდოეთს მოსწყვეტდნენ.

ტექსტის წყარო: კონსტანტინე გამსახურდია