prep.ge

განდეგილი — თავი 16 — ორიგინალი ტექსტი

ილია ჭავჭავაძე · თავი 16

ნაწილები
  1. თავი 1
  2. თავი 2
  3. თავი 3
  4. თავი 4
  5. თავი 5
  6. თავი 6
  7. თავი 7
  8. თავი 8
  9. თავი 9
  10. თავი 10
  11. თავი 11
  12. თავი 12
  13. თავი 13
  14. თავი 14
  15. თავი 15
  16. თავი 16
  17. თავი 17
  18. თავი 18
  19. თავი 19
  20. თავი 20
  21. თავი 21
  22. თავი 22
  23. თავი 23
  24. თავი 24
  25. თავი 25
  26. თავი 26
  27. თავი 27
  28. თავი 28

მე-16 თავი

„დავღუპე ცხვარი მე მამის ურჩმა, მე გავცემ პასუხს, ჩემი ბრალია!.. მაგრამ შენვე სთქვი: განა წაუხვალ, რაც ფათერაკად მოსავალია? თითონ ცხვარს მაშინ როდი ვჩიოდი, მე მამა-ჩემი მებრალებოდა, მამის-ერთა ვარ, მამას ვუყვარვარ, ვწუხდი, რომ ჩემთვის შეწუხდებოდა. ცხვარი დავღუპე, - ეგ ერთად-ერთი მამის სარჩო და საბადებელი, მაგრამ წარბსაც კი არ შეიხრიდა, ოღონდ ვენახე მე უვნებელი. ვიდექ სეტყვის ქვეშ ბნელაში სერზედ... ცა ქვეყნის დანთქმას თითქო ჰლამობდა, ჰჭექდა და ჰქუხდა... და ჩემთა ფეხ-ქვეშ თითონ მთის ძირიც იძროდა, ძრწოდა. რა მექმნა ბეჩავს!.. საბრალო თავი სად შემეფარა, გადამერჩინა? ვსთქვი, - აქავ დავრჩე და ბედს მივენდო, თუ გავბედო და წავიდე შინა?

ტექსტის წყარო: ილია ჭავჭავაძე