prep.ge

განდეგილი — თავი 13 — ორიგინალი ტექსტი

ილია ჭავჭავაძე · თავი 13

ნაწილები
  1. თავი 1
  2. თავი 2
  3. თავი 3
  4. თავი 4
  5. თავი 5
  6. თავი 6
  7. თავი 7
  8. თავი 8
  9. თავი 9
  10. თავი 10
  11. თავი 11
  12. თავი 12
  13. თავი 13
  14. თავი 14
  15. თავი 15
  16. თავი 16
  17. თავი 17
  18. თავი 18
  19. თავი 19
  20. თავი 20
  21. თავი 21
  22. თავი 22
  23. თავი 23
  24. თავი 24
  25. თავი 25
  26. თავი 26
  27. თავი 27
  28. თავი 28

მე-13 თავი

თვით მადლს ტრფობისას რომ მოესურვოს ხორცსხმულად ვლენა ოდესმე ქვეყნად, უკეთესს სახეს ვერ ინატრებდა თავის სიცოცხლის გამომსახველად. მაშინაც ვინ სთქვას, - ვინ ვის აშვენებს, მადლი ამ სახეს, თუ სახე მადლსა!.. თვით შური, მტრობა ვერ უპოვიდა ქალს მშვენიერსა ვერაფერს ნაკლსა. მის თვალთა ელვით, ღაწვთა შუქფენით, გულ-მკერდის რხევით ვინ არ ათრთოლდეს!.. დახე მის ტუჩთა!.. თითქო თვით ტრფობას თვის ნაზი კოცნა ზედ დარჩენოდეს. ვის არ მოიმხრობს, მოინადირებს ყოვლად ძლიერი მშვენიერება!.. თქმულა - მხეციც კი გააფთრებული მის წინ დატკბება და დაწყნარდება. და დაუწყნარდა ძალს შვენებისას იგი მწირიცა მწყრალი, გულმშრალი, და უცოდველის გულის-ტკივილით ქალს შეაჩერა ტყვექმნილი თვალი.

ტექსტის წყარო: ილია ჭავჭავაძე