ჩემო კალამო, ჩემო კარგო, რად გვინდა ტაში? რასაც ვმსახურებთ, მას ერთგულად კვლავ ვემსახუროთ, ჩვენ წმინდა სიტყვა უშიშარად მოვფინოთ ხალხში ბოროტთ საკლავად, - მათ სულთ-ხდომის სეირს ვუყუროთ. თუ კაცმა ვერ სცნო ჩვენი გული, ხომ იცის ღმერთმა, რომ წმინდა არის განზრახვა და სურვილი ჩვენი: აგვიყოლია სიყრმიდანვე ჩვენ ქართვლის ბედმა და დაე გვძრახონ, - ჩვენ მის ძებნით დავლიოთ დღენი. ჩემზედ ამბობენ: „ის სიავეს ქართვლისას ამბობს, ჩვენს ცუდს არ მალავს, ეგ ხომ ცხადი სიძულვილია!” ბრიყვნი ამბობენ, კარგი გული კი მაშინვე სცნობს - ამ სიძულვილში რაოდენიც სიყვარულია!
ჩემო კალამო — ორიგინალი ტექსტი
ილია ჭავჭავაძე · სრული ტექსტი
ტექსტის წყარო: ილია ჭავჭავაძე