prep.ge

ბახტრიონი — თავი XVII — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XVII

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი XVII

XVII

ღამეს სძინავს მთა-ბარზე, ბუნება დასვენებულია. ქვეყნის მანათობელი მთვარეც ხომ ჩასვენებულია. ისმის ივრის ჩხრიალი, სიზმარს უამბობს ჭალას. ერთად კეცავს (აკავშირებს) საუბარში ცისა და ქვეყნის ძალას. ცა თავისთვის მშვიდად დგას, სუფთა მკერდით, ვარსკვლავებით სავსე. მუხაზე ჩამოკიდებული კაცი ჩანს სამკლავიანი (ხელებშეკრული). თავი დაურჭვავს (ჩამოუვარდნია) მხედარს, თუ იყო გულჯავრიანი (გაბრაზებული)? იორი ყურსაც არ უგდებს, ნელა აქანებს ტალღებს. არ ედარდება, რომ ობლდებიან, ბავშვებს მამა აღარ ჰყავთ. თემისგან უარყოფილს ძაღლებს გადაუგდებენ.

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა