prep.ge

ბახტრიონი — თავი XII — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XII

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი XII

XII

გადავიდნენ ალაზნის სათავეზე, მთების წვერები ჩანდა. სადაც გაიხედავ, ყველგან გასაშტერებელი (შესანიშნავი) მთები იდგა: ზოგნი ცის გულ-მკერდს კოცნიან, ზოგნი უკან რჩებოდნენ; იმათ ჩაუთქვამს ქვეყანა, ბუნების სისხლით ძღებოდნენ. ნამძინარევი დევები ისევ ბურანში (ნისლში) არიან, ერთ ადგილას დგომით ტანჯულნი ძალიან შეჭირვებულან. მზე რომ მოდის, მაშინ შავ ნისლებს გადაიყრიან, თუნდაც მთელი ქვეყანა დაეცესთ, აბჯარს არ ჩამოიყრიან. გულ-მკერდს ერთმანეთს აბჯენენ, წარბშეუხრელად მდგარნი, წვანან ხმაამოუღებლად, როგორც საფლავში მკვდრები. ნეტავ ბუნების ქმნილება სხვა მათ რა შეედარება, მალ-მალე შავი ჯანღები (ნისლები) თავზე რომ დაეფარება? ნისლი ფიქრია მთებისა, იმათ კაცობის გვირგვინი. მიყვარს შეუდრეკელ მათ მკერდზე ხშირი ბალახის ბიბინი, უკაცრიელი ობოლი ნიავის გულის მგმირავი სისინი. არწივები დაფარფაშობენ, უფსკრულს ავლებენ თვალებს, მაღლიდან ჩამოჰყრიან თავისგან დახრულ (მოპოვებულ) ძვლებს; მთების ლაღი შვილები ერთმანეთს ეძახიან; ამ დროს ომში მყოფ გმირებს უკაცრიელნი (მთები) ემსგავსებიან. უყვართ, რომ ხედავენ ერთმანეთს, იმიტომ ეხასებიან (ერთმანეთს ეფერებიან)! ლაშქრის გულიც აივსო სრული სიამოვნებით, ყველა დაჰყურებს კახეთს ათრთოლებული გულით.

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა