prep.ge

ბახტრიონი — თავი II — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი II

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი II

II

იქ შუბის წვერივით წამოჭრილი გორა დგას, რომელიც მუხებითა და იფნებითაა დაფარული. იქ დიდი, შავი, ციხის კარივით ლოდები ყრია. კოშკები, რომელთა ზღურბლები დანგრეულია და მზის სხივებს მოკლებულია, ჩამონგრეულა. ისმის მოხუცი ქალის ქვითინი. რამდენი საფლავის ქვაა დაწყობილი! აკლდამების პირები მოჩანს. გმირების სამარეს, როგორც ხატს, თაყვანის საცემად მივუახლოვდები. ეს ფშაველების სალოცავია, დღეს მისი დღეობაა. არ ვიცი, თვალი მატყუებს, თუ ღამის სიბნელე მიშლის ხელს! ნუთუ ხალხს დაავიწყდა წმინდა გიორგი? ეს რაღაც ცუდ ამბავს მოასწავებს. რა უნდა მოხუც ქალს სალოცავში? ნუთუ არ ეშინია დავის? მარტომ აუნთო სანთლები და ხატიც ადიდა; მარტომ დაკლა საკლავი, თვითონვე გაატყავა; მარტოდმარტოკა ქალმა ხატ-ღმერთი ახსენა! აქ არც ხევისბრის ხმა ისმის, არსად ფშაური ღრეობა. ვინ იტყვის, რომ დღეს აქ დღეობაა?! სანთელი ძლივს ბჟუტავს, მის წინ ცრემლების გუბე დგას. მტრის დედას გველი უკბენს და უბეში ჩაუძვრება, გმირთა აღმზრდელთა ძუძუებს თავის ბუდედ გაიხდის!

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა