prep.ge

ბახტრიონი — თავი XI — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XI

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი XI

XI

იჟიჟრიბანდა (გათენდა), ცისკარი სულს ჰლევს (კვდება), თანდათან ქრებოდა, – ნეტავ ყველა ლამაზს ასე სიკვდილი ხვდებოდა! დღეს მკვდარი, ხვალ დილით ცოცხალი წამოდგებოდა; სრული ჯანით და იერით (სახით) თვალწინ დამიდგებოდა. ნეტავ ციური ცეცხლი, ვისაც გულში ანთებია, ჯერ არ გაუქრეს, თუ გაქრება, ისევ აენთოს! მკვდარია უგრძნობი კაცი, უსაზარლესი მკვდარზე, იმიტომ რომ სიცოცხლე უდგას სალის (მყარი) ყინულის ტახტზე. არ ებრალება მოყვასი (მოძმე), მის წინ რომ აცვამენ ჯვარზე. ისე მოკვდება, ვერ შედგება ერთ წამს ტრფობის (სიყვარულის) მთაზე. შორს არის, მეტად შორს არის დაშორებული მასზე. ჭაობში არის ჩაფლული, ვიცნობ მოწამლულ ხმაზე. საზარელია დადგომა უგრძნობელობის გზაზე!

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა