prep.ge

ბახტრიონი — თავი XVII — ორიგინალი ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XVII

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

XVII

ღამესა სძინავს მთა-ბარზე,

ბუნება დასვენებულა,

მანათობელი ქვეყნისა

მთვარეც ხომ ჩასვენებულა.

მოისმის ივრის ჩხრიალი,

სიზმარს უამბობს ჭალასა,

ერთად ჰკეცს საუბარშია

ცისა და ქვეყნის ძალასა.

ცა თავისათვის მყუდროდ სდგას,

მკერდ-სუფთა, ვარსკვლავიანი.

მუხაზე ჩამოკიდული

კაცი სჩანს სამკლავიანი.

თავი დაურჩვავ მხედარსა,

თუ იყო გულჯავრიანი?

იორი ყურსაც არ უგდებს,

ნელად აქანებს ტალღებსა,

არ ედარდება, დაობლდენ,

მამა აღარ ჰყავ ბალღებსა.

თემისგან უარყოფილსა

გადაუგდებენ ძაღლებსა.

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა