prep.ge

ბახტრიონი — თავი XVIII — ორიგინალი ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XVIII

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

XVIII

სხლოვანს ატირდა ბებერი,

მოსთქვამს ზარს ზარიანადა:

“ნეტავი თავზე დამეცეს

მთა-ღელე ბარიანადა!

ნეტავ არც შვილი მყოლიყო,

არც გავჩენიყავ დედასა,

თუ ამას შავესწრებოდი,

ამდენ სირცხვილის კრეფასა!

შვილო, სირცხვილი მაჭმიე,

ძუძუ დასწყევლე დედისა!

თვითონ შენა ხარ მწამლავი

თავის უბედო ბედისა.

რად არ იქ მაჰკვდი, ბეჩავო,

რად ხარ ყელ-საბელიანი?!

რად არ მამიხვედ, წიწოლავ,

პირნათლი, სახელიანი?!

გასწირე თავის ხსენება,

საწყევარ-სარბევიანი!”

- მარტოდ რად სტირის დიაცი,

გვერდით არა ჰყავ სოფელი?

არ ისმის მოზარეთ ზარი,

გულს ლახვარ-დამასობელი?

- თასი დაღვარეს ხატშია:

ახლოს მიუდგეს არვინა,

წიწოლას დანაშაული

აწეულია ცამდინა,

დაამცრო ჩვენი სახელი,

მთელს ლაშქარს გული ატკინა.

არც ვინ სამარეს გაუთხრის,

არც ვინ შაუკრავს კუბოსა;

მარტომ იტიროს დედამა,

ცრემლი წინ დაიგუბოსა!

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა