prep.ge

ბახტრიონი — თავი XV — ორიგინალი ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XV

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX

XV

ხუთშაბათ დილა გათენდა,

სისხლისა ნიავ-ღვარია,

ბახტრიონს თათრის შვილებსა

დღე გაუთენდათ მწარია.

გადმოდგა ბორბალაზედა

თავისუფლების მთვარეა.

ალაზნისაკე წავიდა

ურჯულოს სისხლის ღვარია.

ნალესის ფრანგულებისა

ცასა სწვდებოდა ალია.

სრულ სისხლით დანაბეჭდია

მეომართ დანაკვალია.

კარავ-საჩეხი მტრებისა

მინგრეულ-დანაგალია.

გასწყვიტა ჩვენმა ლაშქარმა

მტერი, უღმერთოდ დალია.

მიჰკივის თათრებს ზეზვაი,

შეუპოვარი, მალია;

გულ-რკინას ხოშარეულსა

შუა გადუტყდა ხმალია!

ცრემლი ერევა თვალებზე,

სწუხს ამისაგან მწყრალია.

ლუხუმმა თოფი გამაჰკრა,

არ აუფეთქდა ფალია;

დროშას მიუძღვის ლომივით,

ამაიწვადა ხმალია.

შამაუძახა ლაშქარსა

გულდინჯმა, ომში ცხარია:

“მამყევით, ვისც ქუდი გხურავთ,

ვინაც არა ხართ ქალია!”

აივსო თათრის ძვლებითა

იმ ბახტრიონის არეა.

ციხე-გალავნად ეგება,

ისე გამრავლდა მკვდარია.

ეს ის დრო იყო, როდესაც

მთასა ჰლოცავდა ბარია,

როს სალოცავად მიაჩნდათ

მთიელის ხალხის გვარია...

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა