prep.ge

თორნიკე ერისთავი — კარი მეოთხე — თავი II — ორიგინალი ტექსტი

აკაკი წერეთელი · კარი მეოთხე — თავი II

ნაწილები
  1. კარი პირველი — თავი I
  2. კარი პირველი — თავი II
  3. კარი პირველი — თავი III
  4. კარი პირველი — თავი IV
  5. კარი პირველი — თავი V
  6. კარი პირველი — თავი VI
  7. კარი პირველი — თავი VII
  8. კარი მეორე — თავი I
  9. კარი მეორე — თავი II
  10. კარი მეორე — თავი III
  11. კარი მეორე — თავი IV
  12. კარი მესამე — თავი I
  13. კარი მესამე — თავი II
  14. კარი მესამე — თავი III
  15. კარი მესამე — თავი IV
  16. კარი მესამე — თავი V
  17. კარი მესამე — თავი VI
  18. კარი მეოთხე — თავი I
  19. კარი მეოთხე — თავი II
  20. კარი მეოთხე — თავი III
  21. კარი მეოთხე — თავი IV

II

მაშინ წარსდგა ბატონის წინ

დიდი თორნიკ ერისთავი,

წინ დაუდვა ფეხთით დროშა

და მიართვა რაღაც ტყავი.

მოახსენა: - „აჰა, მეფევ!

„გრამატაა“ დედოფლისო,

მაგიერი სასყიდელი

ჩვენის სისხლის და ოფლისო.

ბასილი და კონსტანტინეც

ამოწმებენ ამ წერილსო

და უთმობენ ზემოქვეყნებს

თქვენს შვილსა და შვილიშვილსო.

მეც მიბოძეს მათ საკუთრად

საჩუქარი დიდძალიო:

სამკაული, ოქრო, ვერცხლი,

მარგალიტი და თვალიო.

მაგრამ, მეფევ, მე რად მინდა

ეს სიმდიდრე საწყალ ბერსო?

თქვენს დიდებულ ბატონობას

შემოვწირავ ყოვლიფერსო:

ნახევარი თქვენი იყოს,

ნახევარიც ქვრივ-ოხრებსო!

ამდენი ჯორ-კიდებული

ორივესთვის იკმარებსო!“

მეფემ უთხრა: - „გმადლობ! ვიცი,

ქვრივ-ობლები რომ გიყვარსო...

მათ ჰქონდეთ და მე-კი ჩემთვის

არ ვიღებ არც ნახევარსო!

შენია და შენვე გქონდეს,

მოიხმარე, როგორც გსურსო;

რაღა ძღვენი ეჭირვება

შენს ღვაწლსა და სამსახურსო?“

მაგრამ თორნიკ უპასუხებს:

- „ნუ მარგუნებ, მეფევ, ძღვენსო:

ვერ მივიღებ მე სიმდიდრეს,

ვერ ვიქმ საქმეს ღვთის საწყენსო!

ჯვარია და სახარება

მხოლოდ ბერის სიმდიდრეო;

ეს სიმდიდრე ქვეყნის არის

და თქვენც მისი მემკვიდრეო!“

ვერ შეთანხმდნენ, თუმც სარდალი

ცრემლით სთხოვდა მუხლმოყრილი,

და ლაშქარიც სარდლის თანხმად

მის წინ იდგა თავდახრილი.

ტექსტის წყარო: აკაკი წერეთელი