prep.ge

გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება — თავი V — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

გიორგი მერჩულე · თავი V

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV
  16. თავი XVI
  17. თავი XVII
  18. თავი XVIII
  19. თავი XIX
  20. თავი XX
  21. თავი XXI
  22. თავი XXII
  23. თავი XXIII
  24. თავი XXIV

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

ნეტარმა მამა გრიგოლმა თავდაპირველად ააშენა ხის ეკლესია. შემდეგ მან ააშენა თავისი საცხოვრებელი ადგილი, თითო პატარა სენაკი ძმებისთვის და ერთი დიდი სენაკი, რომელიც სატრაპეზოდ გამოიყენებოდა. დღითი დღე იზრდებოდა ბერთა რიცხვი, რადგან უფალს ემატებოდნენ მეთერთმეტე ჟამის მუშაკები, რათა ემუშავათ ჭეშმარიტ ვენახში, ანუ საღვთო სარბიელზე მოღვაწეობდნენ. ისინი უთანასწორდებოდნენ ადრინდელ წმინდანებს, რომლებიც ჭეშმარიტების გზაზე იმთავითვე დადგნენ, და ხდებოდნენ წმინდა მოწამეთა ღვაწლის მოზიარეები. როდესაც ისინი განმტკიცდებოდნენ ბერული ღვაწლით, წმინდა მოწამეთა მსგავსად და მათზე მეტადაც კი იტანჯებოდნენ. მარტვილნი მხოლოდ ერთხელ ეწამნენ, ანუ ერთხელ დაემოწმნენ ქრისტეს. ეს ბერები კი განუწყვეტლივ ეწამებოდნენ ქრისტეს სახელისთვის, როგორც დავით წინასწარმეტყველი ამბობს: „შენთვის ვიხოცებით ჩვენ ყოველდღე“, და პავლე მოციქული ამბობს: „ყოველდღე ქრისტესთვის ვკვდებით“.

იმ დროს ნეტარი ბერი ხვედიოსი ძალიან მოხუცი იყო და სიკვდილის პირას იმყოფებოდა. მაშინ ჩვენი წმინდა მამა გრიგოლი და მასთან მყოფი ძმები მივიდნენ ბერის სანახავად. როდესაც მოიკითხეს, უთხრეს: „დაგვლოცე, წმინდაო მამაო, რადგან ახლა უფალთან მიდიხარ“. ნეტარმა ბერმა განისვენა, ანუ გარდაიცვალა, და მისი ძილი ტკბილი აღმოჩნდა. ის ადგილი სურნელებითა და წმინდა ანგელოზთა გალობით აივსო, რომლებმაც ის სიხარულით ქრისტესთან წაიყვანეს. მამა გრიგოლმა და ძმებმა მისი სხეული, რომელიც გამარჯვებით იყო შემოსილი, წაასვენეს და წმინდა გალობით დამარხეს საფლავში. მაშინ, ღვთის ნებით, ქრისტეს მსახურ ბერთა რიცხვი მატულობდა. მამა გრიგოლი არავის ზარმაცს არ იღებდა ძმობაში. ის ჯერ ყოველგვარ სასიკეთო საქმეში ცდიდა ხოლმე ადამიანს. თუკი ნახავდა, რომ ის გულით უმანკო, მართალი და უდრტვინველად, თავმდაბლობით მორჩილი იყო და მოწადინებით ასრულებდა ყოველ კეთილ საქმეს, მაშინ სიხარულით შეიწყნარებდა. ამიტომაც მისი ყველა მოწაფე ძალიან კეთილი იყო და ღირსეულად ითვისებდა გრიგოლის წმინდა სათნოებებს. ისინი ემსგავსებოდნენ კეთილ მოძღვარს, ისევე როგორც მათი მოძღვარი ემსგავსებოდა ქრისტეს, რომელიც ამბობს: „მოწაფისთვის საკმარისია, მოძღვრის მსგავსი თუ იქნება“. ასე ცხოვრობდნენ ისინი სათნოებით სულიერად, ხოლო ხორციელად დიდ გაჭირვებაში იყვნენ.

იმ დროს ამ ქვეყნების მმართველი იყო ღვთისმოსავი და დიდი ხელმწიფე ბაგრატიონი – აშოტ კურაპალატი, რომელიც კეთილად მორწმუნე იყო. სწორედ მის გამო დამკვიდრდა ქართველთა შორის მისი და მისი შვილების მმართველობა უკუნისამდე. ამ ხელმწიფისა და მისი დიდებული შვილების, ხელმწიფეების წინაშე წმინდა გრიგოლი ჯერ უცნობი იყო.

მთავარი დეტალები

რთული სიტყვები

ძელი
ხე მოკვეთილი, აქ: ხის მასალა
შემდგომად
შემდეგ
საყუდელი
სამყოფელი, საცხოვრებელი
თითო სენაკები ძმათა მათთჳს მცირჱ
თითო მცირე სენაკი ძმათათვის
საოსტიგნე
საკუჭნაო, აქ: სატრაპეზო, პურობის ადგილი
აღორძნდებოდეს ძმანი
იზრდებოდა ძმობა, ბერთა რიცხვი
შეეძინებოდეს უფალსა მუშაკნი მეათერთმეტისა ჟამისანი მოქმედად ჭეშმარიტსა მას ვენაჴსა
ემატებოდა უფალს მეთერთმეტე ჟამის მუშაკები ჭეშმარიტ ვენახში სამუშაოდ, საღვთო სარბიელზე სამოღვაწეოდ
თანაზიარ იქმნებოდეს
უთანასწორდებოდნენ, უტოლდებოდნენ
პირველნი იგი მართალნი
ადრინდელი წმინდანნი, ჭეშმარიტების გზაზე იმთავითვე დამდგარნი, ე. წ. „განთიადის მუშაკნი“
მჴნდებოდეს რაჲ ღუაწლსა მას მონაზონებისასა
როცა განმტკიცდებოდნენ ბერული ღვაწლით
ჴორცთაგან განსლვა
სიკვდილი
უდები
ზარმაცი, დაუდევარი

ტექსტის წყარო: გიორგი მერჩულე