prep.ge

სტუმარ-მასპინძელი — თავი XIII — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ვაჟა-ფშაველა · თავი XIII

ნაწილები
  1. თავი I
  2. თავი II
  3. თავი III
  4. თავი IV
  5. თავი V
  6. თავი VI
  7. თავი VII
  8. თავი VIII
  9. თავი IX
  10. თავი X
  11. თავი XI
  12. თავი XII
  13. თავი XIII
  14. თავი XIV
  15. თავი XV

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

თავი XIII

XIII

უცხო კაცის ცოლო, ხევსურებმა მოგიკლეს ქმარი. წადი, იტირე, აღაზავ, სამარეს მიაბარე.

მის თავს ყორანი დაფრინავს და ყრანტალებს, ქარი წვერ-ულვაშს უწეწავს. შენს მტერს ისეთი ყოფნა, როგორიც ჩემი მწარე ყოფნაა!

აღარავინ მიახლოვდება, არავინ მიჭერს მხარს. იქვე დავმარხე კლდის თავზე, საფლავიც გავუთხარე.

სუყველამ ზურგი მაქცია, ყველა განზე დგას. სასაფლაოც კი ამიკრძალეს, რომ ცხედარი დამემარხა:

„ჯოყოლამ გვიღალატაო, მაგის ადგილი ეგ არ არის, სადაც მარტოკა ომობდა, ჩვენთვის ჩირქის მცხებელი, თემის პირის გამტეხი, ორგული, დაუდეგარი“.

ცეცხლი მწვავს, ძმაო, ცეცხლი მწვავს – უალო, უჩინარი; გულს მიკლავს, გონებას მირევს გაუგებარი ფიქრები!

ცოლი სტიროდა ჯოყოლას, ხშირად ასხურებდა ცრემლს. ის იყო არჩვივით მოხდენილი, ხშირთმიანი, მთვარის მსგავსი სახით, და ისე ეკერებოდა ქმარს გულ-მკერდზე, როგორც მარგალიტის ღილი.

ტექსტის წყარო: ვაჟა-ფშაველა