prep.ge

პროგრამული ლირიკა — ყივჩაღის პაემანი — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

გიორგი ლეონიძე · ყივჩაღის პაემანი

ნაწილები
  1. ნინოწმინდის ღამე
  2. ყივჩაღის პაემანი

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

ყორღანებიდან, ანუ ძველი სამარხებიდან, გნოლი (პატარა ფრინველი) აფრინდა და ყაბარდოს ველი გადაუფრინა. მეც თითქოს ხელახლა დავიბადე, ანუ ისევ მზად ვარ მოქმედებისთვის! მუხრანის ბოლოს ჩასაფრებული ვარ და ჩემს იარაღს ვამოწმებ. ქსანისა და არაგვის მდინარეების პირას ისევ ყვავის ხოდაბუნები, ანუ ხორბლის ყანები, თავთუხებით სავსე. შენი ტუჩებიც ისეთივე ტკბილია, როგორიც ბადაგი (ტკბილი ყურძნის წვენი) დუღილის დროს. შენ ხოხბობის დღეს გნახე, როცა რუსთაველის ქუჩაზე ზაფხული უკვე მთავრდებოდა. ნეტავ იმ დღეს ბადაგი არ დამელია და ხმალიც არ გამელესა! ტრამალ-ტრამალ, ანუ უდაბნო გზებზე, გამოგედევნე და ტრიალი გზები მტვრით დავფარე. მცხეთას საკეტურები (კარების ჩამკეტები) შევუმტვრიე და კელაპტრიანი (სანთლებით განათებული) ტაძრები დავანგრიე! მაგრამ ვინც ყივჩაღად დაიბადა, ის თვითონაც განადგურდება. შენს ქმარს შევხვდი, რომელსაც მუზარადი (თავის დამცავი ჩაფხუტი) ეფარა და მან თავი შუაზე გამიჩეხა! მოდი, ხელი მომხვიე ჩემს ჭრილობას. ვეღარ გხედავ, სისხლით ვიცლები... როგორც საძროხე ქვაბს ასდის ორთქლი, ისე ასდის ნისლი ქართლის ხეობებს... მოდი! ათასი წლის შემდეგ გეძახი. ნეტავ შენი ტანის ელვამ დამწვას; ვარდის ფურცლობის ნიშანია, ანუ ვარდები ყვავის, და ახალი პაემანის დროა!

მთავარი დეტალები

რთული სიტყვები

ყორღანებიდან
ძველი სამარხებიდან, ბორცვებიდან, სადაც მიცვალებულებს კრძალავდნენ.
გნოლი
პატარა ფრინველი, კაკაბის მსგავსი.
ყაბარდოს ველი
ისტორიული მხარე ჩრდილოეთ კავკასიაში, მისი ველი/ვაკე.
აღვსდექი
ხელახლა დავიბადე, ფეხზე დავდექი, გავცოცხლდი.
მუხრანის ბოლოს
მუხრანის მხარის კიდეზე, საზღვარზე.
ხოდაბუნები
ხორბლის ყანები, ნათესები.
თავთუხებისა
ხორბლის თავთავებით სავსე.
ბადაგი
ტკბილი ყურძნის წვენი, რომელიც ჯერ არ დადუღებულა ან დუღილის პროცესშია.
ხოხბობას
ხოხბობის დღესასწაულზე, ანუ შემოდგომის დასაწყისში.
ტრამალ და ტრამალ
უდაბნო გზებზე, უკაცრიელ ადგილებში.
საკეტურები
კარების ჩამკეტები, საკეტები.
კელაპტრიანი
სანთლებით განათებული, სადაც კელაპტრები (დიდი სანთლები) ენთო.

ტექსტის წყარო: გიორგი ლეონიძე