prep.ge

დავითიანი („ქართლის ჭირი") — ტყვეობითგან გაპარვა დავითისა — ორიგინალი ტექსტი

დავით გურამიშვილი · ტყვეობითგან გაპარვა დავითისა

ნაწილები
  1. სწავლა მოსწავლეთა ათთა სახმართა საქმეთა ჩაგონება ყრმათათვის
  2. ქართველთ უფალთა მეგვარტომობის იგავი
  3. მოთქმა ხმითა თავ-ბოლო ერთი
  4. ქართველთა და კახთაგან თავიანთ უფალთან შეორგულება
  5. საწყაულის მოწყვა ღვთისაგან
  6. დავით გურამისშვილის ლეკთაგან დატყოება
  7. ოდეს დატყოებულმან ურჯულოს ქვეყანას საყვარლის სახე და სურათი ვეღარ ნახა, იმისი მოთქმა დავითისაგან
  8. ტყვეობითგან გაპარვა დავითისა
  9. შველა ღვთისაგან დავითისა, ტყვეობიდამ გამოსვლა სარუსეთოში
  10. დავით გურამისშვილისაგან საწუთოს სოფლის სამდურავი

გულზედ მქონდა მოხაზული ცხოვრებისა წყაროს ღარი,

ვიტირე და გარდვადინე მე იმაზე ცრემლთა ღვარი.

ღმერთსა ვსთხოვე: მიწყალობე შენ ასეთი წინამძღვარი,

უვნებელად გარდმატარო ქრისტიანთა მტერთ სამძღვარი.

406

ვახსენე ღმერთი, წამოველ სითაც ხსნა მეგულებოდა,

გული ტიროდა, ცრემლითა თვალები მეგულებოდა,

აღარ მეგონა, მე თუ-ღა გული-ღა მეგულებოდა,

ვიტყოდი, ვაი, მოყვასნო ჩემთვის დაკარგულებო, და!

407

დღისით წიმანძღვრად მზე მყვანდის, ღამით უჭვრეტდი მთვარესა,

მივენდევ შვიდთა ვარსკვლავთა მას ჩრდილოეთის მხარესა;

ღამით შიშველს მთას მოვადექ შუვა დაღისტნის არესა,

მუნ ჟამსა რასმე შევესწარ სიცოცხლის დასამწარესა.

408

ასტყდა ქარი და დაიწყო სეტყვა, ელვა და ქუხილი,

წამ-და-წუთ ელვის ზარითა თვალებმა შექნეს წუხილი;

არცად ჩნდა თავის საფარი, მაზედ შემექნა წუხილი,

თავს დავიხვივე სარტყელი, წავსწევ, ტანს არას უფთხილი.

409

სეტყვისა თავში დაცემის შიშითა პირქვე მხობილსა,

გულმან მთქვა: ადექ, იელვებს, იპოვნი გამოქობილსა.

ავდექ; იელა, მივადეგ კარს მთა-ხვრელს ლოდ-გაძრობილსა,

მიველ და მაშიგ უკუვსძვერ, ვმადლობდი მხოლოდ-შობილსა.

410

დამედვა დიდი იმედი, ვთქვი, თურმე ღმერთი მფარავსა;

თუ ჩემთვის კარგი არ სწადდეს, არ დამადგამდა კარავსა;

დამიხსნა წვიმა-სეტყვასა, ქარსა სასტიკად მბზარავსა,

რაც კაცი ღმერთსა ენდობის, ღმერთი კარგს უზამს, არ ავსა.

411

ვსთქვი, თუ: ეჰ, ღმერთო, შენა ხარ ჩემებრ ცდომილთა მხსნელია;

თუ არ შენგნითა, წინასწარ საქმის შეტყობა ძნელია;

თვალებ-დახუჭვილს მწოლარეს გარს მერტყა ღამე ბნელია,

გულით მაცნობე წინა-გზა და ვპოე საძებნელია.

412

სეტყვამ გარდიღო, გამოველ. უფალსა მსხვერპლი შევსწირე:

არ მყვანდა საღმთოდ ზვარაკი, მხურვალეს გულით შევსტირე;

არც მაქვნდა სამღთო წერილი, ცოდნაცა მაქვნდა მე მცირე,

"ღმერთო, დამიხსენ მტერთაგან!" ეს ლოცვა გავიზეპირე.

ტექსტის წყარო: დავით გურამიშვილი