prep.ge

დავითიანი („ქართლის ჭირი") — ოდეს დატყოებულმან ურჯულოს ქვეყანას საყვარლის სახე და სურათი ვეღარ ნახა, იმისი მოთქმა დავითისაგან — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

დავით გურამიშვილი · ოდეს დატყოებულმან ურჯულოს ქვეყანას საყვარლის სახე და სურათი ვეღარ ნახა, იმისი მოთქმა დავითისაგან

ნაწილები
  1. სწავლა მოსწავლეთა ათთა სახმართა საქმეთა ჩაგონება ყრმათათვის
  2. ქართველთ უფალთა მეგვარტომობის იგავი
  3. მოთქმა ხმითა თავ-ბოლო ერთი
  4. ქართველთა და კახთაგან თავიანთ უფალთან შეორგულება
  5. საწყაულის მოწყვა ღვთისაგან
  6. დავით გურამისშვილის ლეკთაგან დატყოება
  7. ოდეს დატყოებულმან ურჯულოს ქვეყანას საყვარლის სახე და სურათი ვეღარ ნახა, იმისი მოთქმა დავითისაგან
  8. ტყვეობითგან გაპარვა დავითისა
  9. შველა ღვთისაგან დავითისა, ტყვეობიდამ გამოსვლა სარუსეთოში
  10. დავით გურამისშვილისაგან საწუთოს სოფლის სამდურავი

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

როდესაც დატყვევებულმა ურჯულო ქვეყანაში საყვარლის სახე და სურათი ვეღარ ნახა, იმისი მოთქმა დავითისგან

სახით მშვენიერო, სხივო, მზეთა-მზის სახეო, გეძებე და შენი მსგავსი აქ ვერსად ვნახე; გევედრები, ნუ გამწირავ, მოვკვდე, შენს გვერდით დამმარხე, ჯოჯოხეთში ნუ ჩამაგდებ, სამოთხე მომეცი!

ვაიმე, ჩემო საიმედო, ტკბილო სიცოცხლის წყარო, გავეყარე შენს სახეს, ვაი, თუ ვეღარ შეგხვდები! ახლა შენვე გთხოვ, შენ შემყარე (შემაერთე), ვინც ცა-სამყარო შექმნა, მასაც ვევედრები, ვინც გამყარა (გამომყო), მისი ჯავრიც ამომიყაროს!

საყვარელო, სახით ნათქვამო, უსასყიდლო მარგალიტო! ვის შეგადარო, ჩემთვის მკვდარო, მზევ, მზეთა-მზის მაგალითო! გევედრები შემიბრალო, თავს მომჭრიან მანგალით (ცელით), როდესაც სულს ამომგლიჯავენ, შენკენ მიმიზიდე!

მტანჯავენ, „მოითმინეო“: ახლა როგორ დაგთმო, როგორ დაგთმო, უმანკო მტრედო, გვრიტო? შენ, შარბათი, როგორ დავღვარო და ძიმწარის (მწარე ბალახი) წვენი ვსვა; სიბნელეში ვზივარ, გევედრები, სინათლე ამომიხსენი, ამოვძვრე და გამოვიქცე, მოვიდე და შენ გიყურო.

შენ იესო, ჩვენო მწყემსო, ჩვენთვის სისხლის დამღვრელო! როგორც ცხვარი, დაჭრილი ვარ, ნუ დამკარგავ, მომძებნე; ჩემზე უხილავ მხეცებს ნუ მოუშვებ, განარისხე; მარცხნივ თიკნებს განმარიდე, მარჯვნივ კრავებთან შემრაცხე!

სამკურნალო ცვარ-ცხებულო, სნეულთა ჭრილობების შემხვევო! სნეულება განმიკურნე, მოდი, სალბუნი მომაცხე; საყვირების ხმა გამაგონე, ხმამაღალი ხმა ამოიღე, როგორც ლაზარეს, დამარხულს, „აღდექი“ – თავზე დამძახე!

ჩვენო ცხვრებო, მწყემსის კვერთხო, სიცოცხლის ხის ძელო, შენზე მიბმულით დაიმსხვრევა ჩემი დაღუპვის მახე; შენს ჩრდილქვეშ დავმჯდარვარ, ჩემო სამოთხის დამმარხველო (მომნიჭებელო), მავნეებისგან განმარიდე, ცუდს ნურაფერს შემამთხვევ!

ტექსტის წყარო: დავით გურამიშვილი