prep.ge

თორნიკე ერისთავი — კარი პირველი — თავი VII — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

აკაკი წერეთელი · კარი პირველი — თავი VII

ნაწილები
  1. კარი პირველი — თავი I
  2. კარი პირველი — თავი II
  3. კარი პირველი — თავი III
  4. კარი პირველი — თავი IV
  5. კარი პირველი — თავი V
  6. კარი პირველი — თავი VI
  7. კარი პირველი — თავი VII
  8. კარი მეორე — თავი I
  9. კარი მეორე — თავი II
  10. კარი მეორე — თავი III
  11. კარი მეორე — თავი IV
  12. კარი მესამე — თავი I
  13. კარი მესამე — თავი II
  14. კარი მესამე — თავი III
  15. კარი მესამე — თავი IV
  16. კარი მესამე — თავი V
  17. კარი მესამე — თავი VI
  18. კარი მეოთხე — თავი I
  19. კარი მეოთხე — თავი II
  20. კარი მეოთხე — თავი III
  21. კარი მეოთხე — თავი IV

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

კარი პირველი — თავი VII

ერთხელ დილას იოანე მაღალ ბორცვზე იდგა და ნეტარების ცრემლები მის თეთრ წვერზე ეცემოდა. ზღვა და ხმელეთი მის თვალწინ ედემის ბაღივით იშლებოდა და უნებურად სამოთხის სიამემ მოიცვა.

დიდხანს, გრძნობამორეული, ვერაფერს ამბობდა. მხოლოდ ნეტარების ნიშნად ხელები მაღლა ასწია. თითქოს მაშინ უნდოდა ცა და დედამიწა შეეჩერებინა, რათა ეს წუთიერი ნეტარება გაგრძელებულიყო.

ამ დროს მის წინ, როგორც ხილვა, გამოჩნდა მგზავრი-მწირი. ის დაემხო და თაყვანი სცა, განზრახ მოარიდა პირი.

იოანე უცებ შეკრთა და ბერძნულად უთხრა: „ვინ ხარ, შვილო? ან რას მთხოვ? მიპასუხე ნათლად!“

„შენს ლოცვა-კურთხევას, მამაშვილურად და მეგობრულად!“ – უპასუხა მწირმა იოანეს ტკბილი ქართულით.

ქართული ლექსის გაგონებამ იოანე ააჩქარა, ტანში რაღაც უნებურმა ჟრუანტელმა დაუარა. მივარდა და ხელი სტაცა, დაჩქარებით წამოაყენა. როცა შეხედა, უფრო შეკრთა, გაშტერებით მიაჩერდა.

აკვირვებდა მოულოდნელი ხილვა და სანახავი: იმ გლახაკის სამოსელში თორნიკე ერისთავი იცნო.

კარი მეორე

I

ტექსტის წყარო: აკაკი წერეთელი